شهریار مندنی پور  نویسنده فعلاً خارج نشین و یکی از آثار ایشان به نام «آبی ماورای بحار» در کارگاه باران در بوته نقد و بررسی قرار گرفت. جلسه نقد این اثر،  دوشنبه بیست و سوم اردیبهشت ماه و در پنجمین هفته از سلسله جلسات نقد کتابهای داستانی در کانون ادبی اهل قلم برگزار شد.

     

معرفی شهریال مندنی پور

وی در ۲۶ بهمن ۱۳۳۵ در شیراز به دنیا آمد. نخستین مجموعه داستان او به نام سایه‌های غار در سال ۱۳۶۸ منتشر شد. وی مدت‌ها سردبیر هفته‌نامهٔ توقیف شده عصر پنجشنبه بود و هم اکنون برای بورس تحصیلی در آمریکا به سر می‌برد.

مندنی پور از مهم‌ترین نویسندگان نسل سوم داستان نویسی ایرانی محسوب می‌شود که داستان‌هایش به لحاظ فرم و زبان از اهمیت قابل توجهی برخوردار است.مندنی پور به زبان تنها به عنوان ابزاری برای انتقال اطلاعات نگاه نمی کند بلکه به گفتهٔ خودش در کتاب ارواح شهرزاد آن را گوهر داستان می داند.او کوچکترین سطح زبانی را در داستان که معمولاً کلمه است به حروف می رساند.او سعی می‌کند با ترکیب استعاره‌های پیچیده ، مجازهای متفاوت واستفاده از اهنگ کلمات فراتر از ساختن یک لحن ساده ، در داستان ، به جایگاهی بالا تر از اشارهٔ مستقیم به مدلول برسد و ما را نه تنها به صورت عقلی بلکه به صورتی حسی - شهودی با داستان آشنا کند. لازم به ذکر است که فرارفتن از مدلول در آثار او نه به معنای حذف مدلول بلکه رسیدن به دریافتی حسی - شهودی از اثر در کنار مدلول است. توجه به آنِ داستان از دیگر شاخصه‌های داستان‌های اوست .
جنگ و زلزله زدگان از بسترهای مهم داستانهای اوست.
از زیبا ترین مجموعه داستانهای او آبی ماورای بحار است

آبی ماورای بحار

داستان‌های این مجموعه  به قول نویسنده 'کابوس/ داستان 'ـ با الهام از واقعه یازده سپتامبر نگارش یافته و شاید به این دلیل تعداد داستان‌ها 'یازده 'است . هر داستان به یك فرد اشاره داره به یك قربانی به یك باقی مونده به یك باعث و بانی . كسایی كه عذاب وجدان دارن برای كارهایی كه نكردن ، كسایی كه با قرار گذاشتن و نذاشتن باعث مرگ شدند ، كسایی كه عزیزانشون دارن جون می دن و نگرانن و ...

برای‌نویسنده‌چهل‌و هفت‌ساله‌ایرانی‌شش‌اثر داستانی‌که‌هر یک‌در نوع‌خود قابل‌توجه‌بوده‌اند کارنامه‌درخشانی‌است‌.
مندنی‌پور نویسنده‌یی‌از مکتب‌گلشیری‌است‌. این‌ادعا مطمئنا بدین‌معنا نیست‌که‌او تحت‌تاثیر
سبک‌داستان‌نویسی‌گلشیری‌است‌. بلکه‌موکد نگرش‌خاصی‌به‌دنیای‌ادبیات‌داستانی‌است‌که‌از نیمه‌دوم‌دهه‌شصت‌بر
فضای‌ادبی‌کشور سایه‌افکند و نویسندگانی‌چند با این‌طرز تفکر وارد عرصه‌داستان‌شدند.
«سایه‌های‌غار» نخستین‌مجموعه‌داستانی‌یی‌است‌که‌قریب‌چهارده‌سال‌پیش‌از مندنی‌پور منتشر شد. این‌مجموعه‌،
کاری‌تمرینی‌است‌که‌ردپای‌تجربه‌گرایی‌درآن‌به‌چشم‌می‌خورد. نه‌فقط‌به‌این‌دلیل‌که‌«سایه‌های‌غار»
نخستین‌مجموعه‌داستان‌منتشره‌مندنی‌پور است‌، بلکه‌به‌این‌خاطر که‌تلاش‌نویسنده‌در خلق‌شخصیت‌های‌متفاوت‌با آنچه‌در ادبیات‌غالب‌داستانی‌جاری‌است‌و تمهید شگردهای‌منطبق‌با اصول‌داستان‌های‌جهانی‌،
داستان‌هایی‌شسته‌رفته‌و البته‌بی‌خطر را سبب‌شده‌است‌. هر چند که‌مندنی‌پور در این‌کتاب‌در
خلق‌شخصیت‌هایی‌نظیر «آقای‌فرزانه‌» چندان‌ناموفق‌نیست‌اما کوشش‌های‌او در
جهت‌ارایه‌نثری‌متفاوت‌به‌هیچوجه‌قابل‌قبول‌نیست‌. «یعنی‌براستی‌پیرمرد در حالتی‌که‌انگار دچار وحشت‌بزرگی‌بوده‌،
یافته‌آمده‌? و بالاخره‌، دست‌های‌او، آیا به‌صورت‌ممانعت‌و چشم‌هایش‌با ناباوری‌یا باور

 


 

 
  مطالب مرتبط:
 

  نقد کتاب «آبی ماورای بحار» اثر شهریار مندنی پور در کارگاه باران
 

  نقد کتاب «بازنشتگی» اثر محمد محمد علی در کارگاه باران
 

  نقد کتاب «سووشون» در کارگاه باران
 

  کتاب «یوزپلنگهایی که با من دویده اند» در کارگاه باران نقد شد
 

  هفته ی اول نقد کتاب در کارگاه داستان نویسی دوستان دوشنبه برگزار شد
 

  اردوی یکروزه اعضای کانون ادبی و بازدید از حافظیه